Ang Pakikibaka Laban sa Pork

Patapos na ang ‘Million People March’ sa Luneta habang isinusulat ko ang artikulong ito. Naging matagumpay nga ba? Ayon sa Twitter, umabot lamang sa mga sisenta mil (60, 000) na katao ang sumali subalit may mga nagsabi na ito ay umabot sa tatlumpu’t limang daang libo (350, 000). Anuman ang numero malayo ito sa isang milyon na inaasahan ng mga tao. Maaring dahil makulimlim ang panahon. O baka pagod lang ang tao dahil sa isang linggong panglilinis ng kanilang kabahayan at komunidad matapos masalanta ng habagat at ng bagyong Maring. O siguro mas maraming naging interesante sa VMA o Video Music Awards ng MTV. Halata naman dahil minsan mas nagte-“trend” pa ito kumpara sa #MillionPeopleMarch.

Sa totoo lang, wala ako doon sa Luneta. Ang mga magulang ko ay hindi ako pinayagan. Totoo na bente-singko anyos na ako at may sarili ng pag-iisip subalit pinapaaral pa rin nila ako ng abogasya. Hanggang hindi ko pa natatapos ang tungkulin ko sa kanila na matapos ko ang kurso ko at kumuha ng bar exam at kumikita na ng sarili kong pera ay wala akong balak suwayin sila sapagkat ginusto koi to at pinagbigyan nila ako kahit hindi na nila responsibilidad na patapusin pa ako ng isa pang kurso. Ngunit, ginawa ko rin ang kakayahan ko para ilabas ang aking mga sentimyento sa Twitter. Oo, ilang oras ako nasa Twitter. Pero nakalulungkot, masyadong maraming tao ang tila nanlalamig sa isyu. Ayaw raw ng PDAF o Priority Development Assistance Fund o mas kilala sa tawag na Pork Barrel pero wala man lang ginagawa. Hindi ko alam kung naiintindihan nila ang PDAF. Hindi ko rin alam kung nanlalamig ba sa isyu dahil namanhid na sa politika. Ang masasabi ko lang ay hindi palusot ang kamangmangan lalo na ngayon na bukas ang informasyon para sa lahat dahil sa Internet. Isa pa, para sa taong nagbabayad ng buwis, hindi ka man lang ba kinikilabutan na binabawasan ka ng lima hanggang tatlumpu’t dalawang porsyento (5-32%) ng suweldo mo. Kahit ba estudyante ka at hindi pa sumesuweldo katulad ko, wala ka pa ring kawala sa buwis. Kahit anong bilhin mo, mapasa kaliit-liitang kendi hanggang sa mga rosas na alay mo sa crush mo, ay sumasailalim ng 12% na Value Added Tax o VAT.

Pero saan nga ba napupunta an gating mga buwis?

Una sa lahat ano ba ang PDAF o Pork Barrel? Bali isa itong alokasyon ng pera sa bawat kongresista at senador upang mapondohan ang mga proyekto sa kanilang distrito. Sa unang tingin, parang maganda naman ang layunin ng PDAF subalit ito ay discretionary o nasa kongresista o senador ang pagpapasya kung saan mapupunta ang pondo. Parang wala uling mali sa litrato no? Ano ngayon kung nasa kanila pagpapasya nila ito? Ang malaking problema ay hindi na ito inuulat pa o sinisyasat ng Commission on Audit o COA. Kaya naman kahit saan puwede nila ilaan ang pera. Yung ibang kongresista nga, gumawa ng sarili nilang “foundation” at doon inilalalaan ang pera. Malay ba natin kung may natutulungan nga ang foundation na yun o kung tunay bang umiiral ang foundation na iyon. Yung iba namang tao tulad ni Janet Lim-Napoles ay nakaisip ng paraan para makakuha ng pera mula dito. Gumagawa sila ng kung anu-anong organisasyon na kunwari ay mga samahan para makatulong sa mahihirap, pero wala naman palang ganoong organisasyon. Saan napupunta ang pera? Sabi ng mga nakakakilala sa pamilya Napoles, hindi naman talaga sila mayaman kundi biglang yaman nga lang. Kaya naman pepuwedeng napunta dito sa ika-21 kaarawan ng kanilang anak:

Isa pang problema sa PDAF ay kontrolado ito ng Pangulo. Malamang, hindi yun magbibigay sa kanyang kaalyado. Kaya naman tignan mo, nung nanalo si Pangulong Aquino sa pagkapangulo, agad-agad nanumpa ang mga kongresista at senador sa partido niyang Liberal. Kinalimutan ang lumang partido nila na Lakas-NUCD dahil hindi kaalyado ng dating Pangulong Arroyo ang nanalo. Siyempre, paano sila makakakuha ng parte nila sa PDAF kung hindi sila kakampi sa nakaupo? Ika nga sa Ingles, “Don’t bite the hand that feeds you.

Malinaw na malinaw na kailangan ng Pangulo at ng pinagsamang kongresista at senador ang isa’t isa. Kailangan ng Pangulo ang suporta ng ating mga mambabatas para masuportahan siya sa lahat ng batas na nais niyang mapatupad. Isa pa, protektado pa siya sa distabilisasyon. Paano nga ba siya matatanggal sa posisyon o mai-“impeach” kung hindi ito uubra sa kamara? Sa kabilang banda, ang PDAF ang bumubuhay sa ating mga mambabatas. Bakit sa tingin niyo ay nagpapatayan pa ang mga kandidato para makaupo sa puwesto? Dahil ba ito sa sobrang pagmamahal at sobrang dedikasyon sa pagsisilbi sa gobyerno? Ikwento mo yan sa lelong mong sumakabilang-buhay na.

Aminin na natin na walang kapararakan ang sistemang ganito. Ang resulta nito ay alinman sa dalawa: binubulsa ang pera ng mga mamamayan ng ating mga mambabatas o ng mangilan-ngilan na tao o mga walang kakwenta-kwentang proyekto tulad ng pagbabati ng “Kung Hei Fat Choi” o sandamakmak na waiting shed o paggiba ng kalsadang nasa mabuti namang kondisyon. Wag na tayong magtaka sa ganyang mga proyekto sapagkat mga mambabatas naman talaga sila na ang tunay na trabaho ay paggawa ng batas. Wala naman sila talagang kapangyarihan o alam para ipatupad at gamitin sa pondo ng bayan. Ang masakit pa, hinding-hindi na magkakaroon ng kalinawan sa gitna ng Pangulo at mga mambabatas. Hanggang may PDAF, patuloy na pagtatakpan nila ang baho ng isa’t isa. At dahil walang accountability and transparency sa ating kasalukuyang gobyerno, nasisigurado pa ba natin na tayo ay nabubuhay sa isang bansang demokratiko?

Subalit, tinitiyak ko na hindi dito nagtatapos ang laban sa PDAF or Pork Barrel. Naniniwala ako na nagbukas ito ng kamalayan upang magpatuloy ang laban sa isa sa puno’t dulo ng kabulukan ng ating sistema. Walang masama sa pagbabayad ng buwis. Bilang mamamayan ng Pilipinas, katungkulan pa nga natin magbayad ng buwis. Pero kailanman ay nakalakip dito na may karapatan na ang iilang tao para nakawan tayo. Marami pa tayong pangunahing pangangailangan tulad ng efektibong edukasyon, matitibay na tulay, makabago at sapat na armas para protektahan ang ating kapuluan na hindi man lang matugunan. Kaya naman wag tayo tumigil sa pag kalampag sa ating gobyerno. Karapatan nating makuha ang tunay na para sa atin. Wag tayong tumigil at patuloy na magalit sa kabulukan na ito. Ika nga kay Dylan Thomas, isang manunulat na Amerikano, sa kanyang kathang, Do Not Go Gentle into that Good Night,

Rage, rage against the dying of the light.

dd
Makibaka wag Magbaboy. Ito ang “tagline” ng karamihan ng mga anti-PDAF. Pero sa totoo lang, hindi naman marapat na ikumpara ang mga magnanakaw sa ating kaban sa kawawang baboy. Higit na mas mababa sila doon.
Advertisements

2 thoughts on “Ang Pakikibaka Laban sa Pork

  1. “Bakit sa tingin niyo ay nagpapatayan pa ang mga kandidato para makaupo sa puwesto? Dahil ba ito sa sobrang pagmamahal at sobrang dedikasyon sa pagsisilbi sa gobyerno? Ikwento mo yan sa lelong mong sumakabilang-buhay na.” i love eeeet Maics 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s